Volbracht!

Het zit erop! Om 06u04'21"  bereikte het volledige team met een enorm diepe voldoening de finish, waar we werden opgewacht door onze dolenthousiaste supportersschare. Het doel waar we een jaar lang naar toegewerkt hadden, was bereikt!

Ons avontuur begon vrijdagmiddag, toen Jan, Michel, Bart en Tom inscheepten richting Eupen. Na enige kilometers kreeg Michel een noodoproep die ons genoodzaakte richting Vilvoorde terug te keren. Halverwege kreeg Bart door dat hij zijn verkeerde bril meehad, zodat alles een beetje wazig bleef, maar omstreeks 16 uur checkten we in bij het stilaan vertrouwde Hotel Tychon in Eynatten. Vandaar ging het richting Kettenis waar we onze ploeg registreerden (Om 17u54'09" volgens de Oxfam website). We genoten van het contact met andere ploegen en van onze barbecue (50% veggie, 50% vlees). Niemand minder dan Karl Heinz Lambertz, de voormalige Ministerpräsident der Deutschsprachigen Gemeinschaft Belgiens en huidige parlementsvoorzitter van het Duitstalige parlement, was afgezakt naar Kettenis om ons een hart onder de riem te steken. Daarna volgden nog wat toespraken en daarna trokken we ons terug om toch wat slaap te sprokkelen. Die werd blijkbaar gestoord door 2 ronkende tenoren en een groep Duitstaligen die het nodig vonden een feestje te bouwen in de gang.

Na een korte nachtrust (en een explosief ontwaken van Tom) stonden wij om 4.45 uur terug in Kettenis voor het ontbijt.
Om 6 uur weerklonk het startschot en begon het avontuur. De eerste groep wandelaars, waaronder Basklas, vertrok richting Talsperre, waar we, na een prachtige zonsopgang om 07u09'21"  passeerden. Even verder ontkwamen we nipt aan een ramp, toen voor ons een deelneemster op een gladde ondergrond onderuit ging en Jan het nodig vond om dat voorbeeld te volgen en plat op de rug terecht kwam. Jan is echter uit onverslijtbaar materiaal gemaakt zodat we zonder veel erg onze weg konden voortzetten.Wat verder stond supporter en privé-fotograaf Maccus ons op te wachten. Hij zou ons de ganse tocht volgen en verscheen op de meest vreemde plaatsen.
Zonder verdere ongelukken bereikten we Mützenich, waar onze supporters ons opwachtten. De kreet „Basklas“ galmde voor het eerst (maar zeker niet voor het laatst) over de Hoge Venen. Ons supportersteam, bestaande uit onze echtgenotes, Laura, oud-kapitein Wim, Bobonne en Ronny stonden ons met vers materiaal (zoals Bart’s goede bril) op te wachten. Daar konden wij ook overtollige ballast (zoals pullovers) kwijt.

Om 10u14'21"  namen we afscheid van de supporters en vertrokken richting Monschau, een stuk parcours dat voor het eerst in de Oxfam Trailwalk is opgenomen. Zeer zware afdalingen op kasseien deden vooral Michel’s knieën geen deugd, maar eens beneden genoten we van de doortocht door het pittoreske stadje. Onze supporters bereikten Monschau op tijd en het rustige stadje werd opgeschrikt door de Basklas-kreet! Na onze doortocht bleef de supporterskern hangen om andere ploegen luidkeels aan te moedigen. Het team begon op zijn beurt aan de beklimming naar de Signal de Botrange, zo’n 25 km verder. Langs rustige bos- en veldwegels werd eerst in Küchelscheid water getankt en om 14u24'26"  bereikten we Sourbrodt. We hadden afgesproken ons daar voor het eerst te laten masseren, maar er was al een wachtlijst aan de massagetafels, zodat we een kwartiertje later de tocht aanvatten richting Botrange. Onderweg begon kapitein Jan aan een reeks liederen, die het begrip Basklas alle eer aandeden en waarvan we de teksten in de nevelen van het mysterie zullen laten… Tegelijk haalde hij de zweep boven om ons een geforceerd tempo op te leggen. Temporiseren was voor na de Botrange.

Zo kwamen we aan op de Botrange, waar ons supportersteam uitgebreid was met Maarten (oud-deelnemer) en vrienden en met de ouders en zus van Tom. Tom, Bart en Michel lieten zich hier uitgebreid masseren, waarbij Michel tijdens de massage geïnterviewd werd door Oxfam-TV. Daarna liet Tom, die last kreeg van nog niet-genezen blaren, zich behandelen in de Rode-Kruis-tent. Een werk dat afgekeurd werd door echtgenote Nadine en door haar verbeterd. Anderhalf uur later (17u42'47"), na uitgebreid vertroeteld geweest te zijn, ging het team de veenpaden op. Ondanks de reeds gevorderde namiddag was het daar gloeiend heet en moesten er ettelijke kilometers afgelegd worden door een brandende zon. Eenmaal terug in de schaduw ontmoetten we het effect van dat gloeiende stuk: meerdere zwalpende en uitgetelde deelnemers, die zich op dat punt nog kilometers van het volgende controlepunt bevonden. Daar werd ook duidelijk waarom de OTW in team dient worden afgelegd: teams moeten met vereende krachten  in nood verkerende leden tot het volgende controlepunt krijgen. Zelf had ons team deze beproeving redelijk doorstaan en zonder al te veel ongemakken bereikten we Porfays, diep in het veengebied.

De stop was vrij kort en we vervolgden langs lange rechte stukken vol met kleine vliegjes onze weg richting Drossart. Daar werden we op de hoogvlakte getrakteerd op een schitterende zonsondergang en een eveneens schitterend opkomen van de volle maan. Vol van emoties zongen we het Avondlied: „O Heer, d’avond is neergekomen…“ Kort daarna bereikten ons ongeruste telefoontjes en sms-en van onze supportersgroep. Blijkbaar was Jan in Porfays als „opgegeven“ geregistreerd. De duisternis trad in en het werd tijd voor de koplampen. Het zicht van verspreide koplampgroepjes in het duisternis is idyllisch te noemen.

Wat later bereikten we Drossart waar Tom, Bart en Michel zich naar de massagetafels haastten en Jan naar de controletafel. We hebben geen idee van de doorslaggevende argumenten die Jan heeft gebruikt (ge zijt van de vakbond of niet, nietwaar?), maar de fout werd daar rechtgezet zodat we weer officieel met 4 onze weg konden vervolgen. Bart en Michel profiteerden hier ook van de heerlijke Kartoffelsuppe mit Fleisch (die eerder met vork en mes i.pl.v. een lepel diende genuttigd te worden) en aangesterkt ging het richting Gileppe (21u53'02"). We passeerden het punt waar Bart zich vorig jaar kwetste, zodanig dat hij toen moest opgeven, maar deze maal ging alles goed en rond kwart na één schalde de Basklas-kreet weer over de hoogvlakte: de Gileppe was bereikt en hier werd weer van een uitgebreide pauze genoten met massage en rodekruisbezoek.

Op 18 km van de eindstreep was het moreel ijzersterk en de voorlaatste etappe werd aangevat, een rustige tocht die rond kwart na 3 eindigde in Goé, een rustig dorpje dat dus midden in de nacht werd opgeschrikt toen Bobonne een Basklas-kreet ten gehore bracht, die men waarschijnlijk aan de finish in Kettenis zal gehoord hebben. Het laatste stuk, van Goé tot de finish, kreeg het team gezelschap van enkele supporters: Maccus, Lily, Laura en Rita stapten mee richting finish. Ondanks het nachtelijk uur was er nog steeds geen verkoeling gekomen: het was pokkewarm en in de verte waren de bliksemflitsen van warmte-onweders duidelijk waar te nemen. Eupen werd bereikt en de finishlijn kwam dichter en dichter en werd uiteindelijk (met luide Basklas-kreet) bereikt net na 6 uur. Een emotioneel moment voor team en supporters.

Er rest het team nog iedereen te bedanken die dit mogelijk heeft gemaakt: in de eerste plaats onze echtgenotes Greet, Lut, Lily en Nadine die ons een gans jaar de mogelijkheid hebben gegeven om dit voor te bereiden en te doen, daarnaast Wim en Ronny die, als chauffeurs, het supportersteam rondgereden hebben én veilig thuisgebracht, Maccus, Laura en Bobonne, Maarten, Laura en vrienden, ouders en zus van Tom. Niet te vergeten en heel belangrijk: iedereen die ons een etmaal lang vanop het thuisfront met sms-en een hart onder de riem stak en ons voortstuwde en alle sponsors die het mogelijk maakten deel te nemen en uiteindelijk de organisatie en de talloze vrijwilligers die ons toelieten veilig en gezond de eindmeet te bereiken.

 

 

Reactie toevoegen

Beeld-CAPTCHA
Voer de tekens in die in de afbeelding worden weergegeven.