Tweedaagse training

Op vrijdag 24/7 was het zover: de training die moet uitwijzen hoe ver we staan in onze voorbereinding voor de Oxfam Trailwalker eind augustus. Om 19 uur verzamelden we aan de kapperszaak van kapper Benoit voor een nieuwe groepsfoto. Kapper Benoit, wiens uitstalraam op het ogenblik in het teken staat van ons team Basklas! (compleet met de volledige geschiedenis van onze voorgangers) kwam samen met ons poseren.

Na de officiële plichtplegingen vertrokken we voor onze nachtwandeling: 30 km rond Vilvoorde en Grimbergen. Het weer was goed en de temperatuur was optimaal (niet té warm) en vol goede moed vatten we de tocht aan richting Domein 3 Fonteinen. Vandaar ging het richting Grimbergen en verder naar Humbeek, waar we aan het kanaal rond kwart voor 10 even pauseerden. Kort daarna kwamen we 2 collega-wandelaars tegen, die eveneens in voorbereiding zijn voor OTW  (Teams 163 en 164 - The Flippy's 1 en 2). Na enkele ervaringen uitgewisseld te hebben werd het stilaan tijd om de koplampen te activeren: we hadden het kanaal terug overgestoken en de duisternis was intussen gevallen. Op weg naar de Dorent begon het lichtjes te druppelen, zonder echt vervelend te zijn. Dit was een voorbode op hetgeen ons zaterdag stond te wachten. Iets na middernacht waren we terug thuis voor een kort slaapje, want we hadden afgesproken om 5 uur bij Jan te vertrekken voor het tweede deel van onze training.

Met zo'n 30 km in de benen vertrokken we dus zaterdagmorgen vroeg naar Beringen voor de hoofdschotel: Beringen-Diest-Beringen, 50,9 km, ons voorgeschoteld door de vereniging Wandelend Paal. We merkten dadelijk dat het om een populaire wandeling ging: toen we ons om 5 voor 6 inschreven was men reeds aan 129 inschrijvingen waarvoor 75 voor de 50 km. Onder een dik wolkendek vertrokken we richting Diest. Zo'n anderhalf uur later werden we overvallen door de eerste regenbui, net voor de eerste controle. De eerste waarschuwing was slechts een schot voor de boeg want later die ochtend kregen we, toen we net een enorm open veld overstaken, de volle laag: wolkbreuk en rukwinden. We waren blij te kunnen schuilen in café De Nachtmis in Meldert (waarmee de nachtmis voor ons een nieuwe dimensie heeft gekregen). De moraal bleef erin en we werkten zonder noemenswaardige problemen (tenzij af en toe een regen- en windbui) de afstand af tot Diest, waar de wandeling ons door het prachtige begijnhof leidde. We waren desondanks blij toen we het rustpunt bereikten in het Webbekoms broek. Halfweg de wandeling betekende nieuwe kousen, maar ook opwarming voor Tom en Michel met lekkere soep. Dat bleek geen overdreven voorzorg want toen we Diest om 11 uur verlieten barstten de weergoden in alle hevigheid los. De ene regenbui na de andere geselde ons gezelschap, waardoor we niet echt konden genieten van het mooie landschap waar we passeerden. We waren dan ook opgelucht toen we ten tweeden male De Nachtmis bereikten. (Nu kunnen we zeggen dat we dezelfde dag 2 x de nachtmis hebben bezocht) Een lekker broodje ging er vlot in en Jan trakteerde de groep met taart, waardoor we versterkt terug het regengeweld in doken, dat nog bleef duren tot 15 uur en het volgende controlepunt in Paal. Vandaar was het nog zo'n 12,5 km tot het eindpunt, maar een pijl die niet zo goed werd geïnterpreteerd zorgde ervoor dat we dik 2 km extra liepen. Gelukkig bleef het droog want de kilometers begonnen te wegen: Bart's achillespees en Michel's rug begonnen op te spelen en Tom had een blaar ontwikkeld die hem geweldig ongemak bezorgde. Gelukkig hield onze teamleider Sterke Jan het moreel hoog door constante peptalk. Ondertussen maakten bossen en weiden plaats voor een prachtig golfterrein. Iets later volgde een laatste korte stop in Gildenzaal Tervant, waar we elk nog een broodje aangeboden kregen van de vriendelijke organisatoren. Opgefrist én na enkele uren aangenaam weer stapten we de laatste, korte etappe, waar we zo'n 500 meter voor de aankomst nog werden overvallen door zo'n geweldige wolkbreuk dat we weer volledig nat werden. Deze maal stond het water zelfs in onze schoenen en zo sopten we de laatste meters. We hadden het gehaald en vierden dit met een donker biertje (behalve chauffeur Tom, die als Bob fungeerde). Mission accomplished. Laat de Oxfam Trailwalker nu maar komen!

 

Reactie toevoegen

Beeld-CAPTCHA
Voer de tekens in die in de afbeelding worden weergegeven.