Oxfam Trainingsweekend 5-6 juni

Vrijdag 4 juni, het trainingsweekend kwam angstvallig dichterbijâÂ?¦ zowel Anntje, StÃ?©phanie als ikzelf wisten niet wat ons te wachten stond. Dit werd snel duidelijk toen ik StÃ?©phanie aan de lijn kreeg die opmerkte dat ze toch wat onrustig begon te worden.

Het drong ook stilletjes tot mij door dat op dit weekend de neus en de feiten zouden samengebracht worden. Maar geen stress, nog enkele uurtjes op kantoor afwerken en een uurtje extra verlof nemen zodat we om 14u30 de deur achter ons konden dichttrekken op naar het avontuur...

Eerst nog snel de nieuw aangekochte wandelschoenen in de AS Adventure gaan omruilen voor een maatje groter, want dat bleek nodig na de korte test in onze living.

Rond 15u kwam ik aan bij Anntje, waar iedereen toch vrij relaxed bleek. De bagage werd schoorvoetend in de auto van onze bereidwillige chauffeur Peter geladen.

Daarna kregen we nog een gemeende, lachwekkende en sadistische afscheidskus van Marie als finaal startschot voor het weekend.

Nog even snel stoppen in de GB om nog wat proviand en dergelijke in te slaan en dan was het een kleine 2u bollen tot op de bestemming.

Daar aangekomen bleken we Ã?©Ã?©n van de eersten te zijn dus konden we de bagage snel op de warme kamers gaan zetten en wat genieten van het uitzicht op dit prachtige domein.

Rond acht uur konden we dan eindelijk gaan eten, de nodige pasta werd binnengewerkt met het oog op de 50km van de zaterdag.

Na het avondeten kregen we een duidelijke presentatie van de organisatie over het echte Oxfam Trailwalk weekend, en de schrik sloeg ons om het hart. De omschrijving van de tocht, de getuigenissen van vroegere ploegen, cijfermateriaal (aangekomen ploegen, tijden, etc...) maakten duidelijk dat dit niet te onderschatten zou zijn. Dus het bleek noodzakelijk om snel nog een Chimay te bestellen om de innerlijke mens te kalmeren...

Uiteindelijk lagen we na 12u in ons bed wat vrij laat is gezien de wekker om 5u30 al van zijn oren ging maken...

Zaterdag 5 juni om 5u30... snel een doucheke, ontbijt en we zaten op de bus naar onze vertrekplaats, Eupen....

Hier gingen we van start met een goeie 150 wandelaars...

Het werd vrij snel duidelijk dat het warm ging worden en dat drinken heel belangrijk zou zijn. Alles ging heel goed, we konden met ons drietjes perfect een zelfde tempo aanhouden wat heel bewonderingswaardig was gezien Anntje nog met een ijzertekort kampt en dus dieper in de reserves moet tasten.

Vanaf de tweede helft van het parcour werd het alleen maar zwaarder, door het moeras van de Hoge Venen waar je eigenlijk bijna zelf een pad moet maken, over houten padjes.

Dit bleek een stuk te zijn dat mij wel lag, waarschijnlijk gezien mijn mountainbike-ervaring kon ik exact inschatten waar je wel en waar niet kon stappen en ging ik bijgevolg daar vrij vlot door. Hier zijn we elkaar wat kwijtgeraakt maar eind augustus gaan we hier samen door want dit is een heavy stukje.

Na het moeras kwamen we aan de laatste kms richting Signal De Botrange, dit werden duidelijk kms voor een âÂ?Â?Ipod-momentjeâÂ?. Na een aantal km kreeg ik het al iets moeilijker en wachtte ik even op StÃ?©phanie die kort achter mij hing. Zij had duidelijk nood aan een babbel en ze was niet alleen. Dit waren dodelijke kms, een recht stuk van 4km lang dat eerst langzaam bergaf en dan terug bergop ging... het leek eindeloos...

Op het einde van dit lange stuk beslisten we op Anntje te wachten die uiteindelijk niet zover van ons zat maar die wel heel diep was moeten gaan...

Nog Ã?©Ã?©n km, misschien wel de zwaarste van allemaal en man wat waren wij blij dat we er waren. EÃ?©nmaal aangekomen kreeg ikzelf een serieus klopke van de hamer, conclusie van de Polar was 4300 verbrande calorieen en te weinig gegeten. Ondanks die klop was dit toch een leerrijke dag, men moet eten zelf als je geen honger hebt.

Tijdens de bustocht naar de chalet werd beslist om eerst te gaan eten en dan te gaan douchen kwestie van Ã?©Ã?©n wandeling uit te sparen naar de chalet...

Tijdens het avondeten terug pasta binnengespeeld en dan snel douchen en..... slapen... want blijkbaar had niemand zin om te blijven plakken in de bar.

De nachtrust was niet optimaal aangezien onze buren blijkbaar wel zin hadden in een tuinfeestje, tot ergernis van ons allemaal... Uiteindelijk heeft Anntje haar opgeofferd om het raam dicht te doen, waarvoor onze oprechte dank...

De volgende morgen was hij daar weer om 5u30, de wekker. Anntje en StÃ?©phanie waren een beetje stijf maar dat bleek goed mee te vallen, ik had vooral last van een verrekkingske dat ik waarschijnlijk had opgelopen in het moeras. Het doel van vandaag was om dit te testen in de 22km die eraan kwamen, zo kon ik zien of ik met een kwetsuurke toch nog een behoorlijk tempo vooraan kon aanhouden. Dat bleek uiteindelijk goed te lukken en dat stelde mij gerust. Anntje en StÃ?©phanie bleven ondertussen de hele tijd samen en hadden net als ik ups & downs.

Rond half Ã?©Ã?©n kwamen we terug aan de bus en zat het wandelen erop.

Conclusie van het weekend was toen al dat we zullen moeten blijven trainen, dit parcour kan je niet alleen op karakter uitwandelen... maar we hebben er zeker goede moed in.

In elk geval was de quote van dit weekend âÂ?Â?deze wandeling is heavy sh*tâÂ?.

Zondagnamiddag kwam onze coole chauffeur Peter er dan terug aan (ook respect want zo maar even 2x op en neer naar Eupen om ons af te zetten en te komen halen, niet iedereen doet hem dat na).

Het duurde niet lang of de dames lagen K.O. op de achterbank, terwijl ik probeerde Peter te entertainen, voor zover dat gelukt is.

Wij danken nu al iedereen die ons gesteund heeft of nog zal steunen want we zullen het nodig hebben...

Hieronder kunnen jullie de twee tochtjes bekijken op de kaart

http://connect.garmin.com/activity/35907057

http://connect.garmin.com/activity/35907034

Reactie toevoegen

Beeld-CAPTCHA
Voer de tekens in die in de afbeelding worden weergegeven.