Einde-lijk

Tranen, wallen onder deÃ? ogen en spierpijn. Een mooie samenvatting van onze eerste Trailwalker-ervaring.

Het begon allemaal met een simpele gedachte van Seppe: 'laten we eens 100km gaan wandelen in Eupen'. Een paar maanden later liepen we effectief met ons team in het mooie landschap van de Hoge Venen. We hebben gezongen, gefloten, gelachen en vooral gesnoept maar we hebben doorgezet, ieder tot zijn eigen uiterste. We hebben dingen ontdekt: nieuwe spaanse gezegdes, de diepte van Caroliens' keel en het woord 'MichÃ?¨leke'. Erik en Sanne, Bart KaÃ?«ll, Abba, Annie, The Sound of Music...ze hebben ons allemaal vergezeld. We danken de droge worsten, de rijstwafels, de rachÃ?¨lekesÃ? van de Colryut, maar vooral onze trouwe supporter Erden. Hij heeft ons bijgestaan op alle checkpoints met de lekkerste dingen. Hij toverde steeds een glimlach op zijn gezicht (zelfs als we hem in het midden van de nacht opbelden) en hij heeft ons verzorgd tot in de topjes van onze pijnlijke teentjes. Erden, we love you! Thank you for everything!

Twee teamleden hebben het gehaald (natuurlijk de mannen) enÃ? strompelden met een (kleine) glimlach over de finish. De vrouwelijke leden hebben, met hÃ?©Ã?©l veel spijt in het hart, moeten opgeven op 70 km.

Samengevat: het was een emotionele ervaring die we nooit zullen vergeten. Sterker! Volgend jaar doen we het gewoon opnieuw: in Eupen of Canada...het maakt niet uit met KaMiCaSe en Erden kan je de wereld aan! En dan gaan we met zijn vieren over de finish!

Tot volgend jaar!

KaMiCaSe,

Karen, MichaÃ?«l, Carolien en Seppe

Reactie toevoegen

Beeld-CAPTCHA
Voer de tekens in die in de afbeelding worden weergegeven.