Wel wel wel...

... Hier zit ik dan m'nÃ? mailtjes van vorige week na teÃ? lezen.
Kom ik het tijdsschema van Karen tegen. Geschatte aankomsttijd is
zondagmorgen, half 10. Ze vraagt zich af of dat wel realistisch is.Ã? Wij,
het supportersteam, stellen ons helemaal in op dat schema om telkens op
tijd klaar te staan met onze beste zorgen en culinaire uitspattingen in
onze soigneermobiel (cadeau van Bart, merci man!). Ja watte! We worden
organisatorisch zwaar op de proef gesteld doordat onze superwandelaars
er keer op keer in slagen om ruim voor de geschatte tijd binnen te
komen. Keer op keer staan we versteld van hun prestaties en kijken
elkaar dan verbaasd aan. Jaja, we zijn apetrots op ons paars clubke!!
Het Belgische weer plaagt de deelnemers regelmatig met een bui, maar
niets houdt de Grensgevallen tegen! GÃ?¡Ã?¡n, elke stap is er ene, vooruit
met die banaan, en weg zijn ze weer, hop naar de volgende checkpost! Na
ruim 23 uur zorgt een simpel wit doek met het woordje "Finish" voor
terechte voldoening en grootse ontlading, heerlijk! Jaja, zelfs onze
leader leader wordt er stillekes van. Een verdiend applaus en medaille
vereeuwigt hun prestatie. Jammer genoeg is het cava-tentje nog niet
open. Blijkbaar kennen ze hier de Grensgevallen nog niet :-).
Kristin en Marcel houden ons letterlijk dag en nacht op de hoogte van
het klassement. Maar we mogen absoluut de overige thuisblijvers niet
vergeten te bedanken.Ã? Zonder hun hart op de juiste plaats en financiÃ?«le
steun hadden we hier niet gestaan. Zij hebben ervoor gezorgd dat Karen,
Tony, Guy en Meneer Peter deze horrortocht op hunne palmares kunnen
zetten. Bedankt aan iedereen om samen dit blauw bolleke weer een stukske
in de goei richting te helpen duwen!
Martine, het reservegeval xxx

Reactie toevoegen

Beeld-CAPTCHA
Voer de tekens in die in de afbeelding worden weergegeven.