Oxfam trailwalkerblues

Na de start richting WP1.Ã?  Het ging in het begin traag door de opeengepakte massa.Ã?  we wandelden de eerste kilometers samen met Rob.Ã?  We konden goed bijpraten.Ã?  Nog steeds door die vele koffie regelmatig boom moeten uitzoeken om water te lozen. Na 6,1 km aan het eerst waterpunt gekomen met een minuutje of 5 voor op het schema dat in het begin door de organisatie erg strak was gehouden.

Na 12 km het eerste rendezvous met de supporters.Ã?  Daar al mijn zware heuptas gewisseld voor een lichtere met een mooi rood kleurke.Ã?  Stond me beter en onderweg waren er verschillende rugzakken die avances maakten naar mijn sexy heuptasje.Ã? 

Het volgend punt weer een WP was nu 11 kilometer ver en tegen een tempo van 5 kwamen we daar ook ruim voor het schema aan;Ã?  spijtig genoeg waren daar de snacks al op zodat ik al in mijn voorraad koekjes moest duiken.Ã?  Begon toch ook te denken dat ik ergens een lek had want die koffie bleef water afdrijven.

Op CP2 na 28,5 was er lunch;Ã?  We waren goed op schema.Ã?  De supporters hadden daar vier stoelen gezet; koffie gemaakt en voor dekens gezorgd want het was koud;Ã?  we bleven daar 40 minuten en dat was eigenlijk een twintig minuutjes teveel.Ã?  Onderweg naar dit punt waren we op een moeilijke passage ook Theo tegengekomen die met de moutainbike dacht dat hij Sven Nijs was en daar enkele gevaarlijke kunststukjes uithaalde;Ã?  Ook Hugo en Danny wandelden daar een stukje met ons mee.Ã?  Leen en Rita, stonden ook boven met hunne fiets;Ã?  Wat een supporters!!!!!!

Wp3 was niet zo ver en werd stormerderhand ingenomen!!!Ã?  We bleven daar iets onder ons schema.

Maar dan kwam het moeilijke stuk door de echte venen, de bruggetjes de boomwortels.Ã?  Draaien ,keren, springen, takken ontwijken, enz deden niet goed aan onze voetjes vooral de mijne niet;Ã?  ik voelde nogal een zware blaar op mijn grote teen serieus tintelen;Ã?  Dirk had het hier niet gemakkelijk maar de meisjes als volleerde boselfen vlogen over het moeilijke parcours.Ã?  De laatste kilometers naar de Botrange waren lange rechte stukken waar je in de verte de toren zag liggen maaar die leek gewoon niet dichterbij te komen.Ã?  Ik had hier precies een Scherpenheuvelgevoel en een dÃ?©jÃ? -vu.Ã?  Goed op tijd op CP3 binnengewandeld.Ã?  Stoeltjes stonden klaar en ik hoopte daar direct Frieke te zien voor mijn voetbadje en de eerste verzorging maar ze waren wat verlaat.Ã?  Toch kousen uitgedaan en ziedaar een molshoop vaan een blein op mijn grote teen met nogal wat bloed onder.Ã?  Het voetbadje deed voor iedereen goed.Ã?  We kregen een fantastisch tomatensoepje met ballekes (onderweg nog gaan kopen en klaarmakenÃ?  supporters uit de honderdduizend)Ã?  Voor mijn blaar opteerde ik voor Compeed.Ã?  Nadat iedereen verfrist was en Dirk nieuwe energie had opgedaan vertrokken we na 45 min van het hoogste punt van de tocht..Ã?  We zouden pas ons volgteam kunnen terugzien na 30 km.Ã? Ã? 

WP4 bleek na 10,5 km een tentje te zijn aan een riviertje waar een concentratie zat van miljoenen kleine muggen die stoppen en eten gewoon onmogelijk maakten;Ã?  We hadden van Leen en Rita lekkere pastasalade meegekregen maar met al dat extra vlees was het gewoon onmogelijk om die ergens op te eten.Ã?  Dirk had het daar moeilijk en moest een ligpauze inlassen.

WP5 dan dat begon het zeer donker te worden en op die lange rechte wegen met al die steentjes (vervloekt wie die daar allemaal is komen leggen!!!)Ã?  Waren zware 8 km en ik begon serieus op te stijven aan mijn onderrug;Ã?  Dirk zijn beste pijlen waren ook langzaaam aan al verschoten.Ã?  Annemie zoals gewoonlijk nog steeds dartelend en Hilde stond in luchtverkeersnachtmode en was supergeconcentreerd.Ã?  Aangekomen op waterpunt in den donkere hadden ze een hoop tenten met grote schijnwerpers gemonteerd.Ã?  we dronken koffie en probeerden wat te eten.Ã?  Voor Dirk en mezelf ging dat moeilijk.Ã?  De rijsttaartjes schoven niet gemakkelijk meer binnenlÃ?  Ik had daar al heel wat trailwalkers zien opgeven en had het daar mentaal heel moeilijk.Ã?  Dirk had een lange ligpauze nodig.Ã?  Toch lagen we nog steeds voor op ons schema.

Nu begonnen deÃ? donkere moeilijke kilometers naar de Gileppe;Ã?  We zagen geen fluit en onderweg op de grond lag het ene na het andere slachtoffer.Ã?  Het was bijna 13 km naar daar en buiten Annemie waren we met zijn drieÃ?«n serieus bezig met opgavegedachten.Ã?  Mijn rug en voetzolen baarden me serieus zorgen.Ã? Ã?  Dirk moest enkele malen stoppen om terug wat energie te vinden om voort te doen.Ã?  Hilde had talloze bleinen en had het mentaal heel moeilijk.Ã?  Gelukkig kreeg ze veelsms'kes van Robbe en Warre, haar kindjesÃ? en dat gaf haar gewoon volledig nieuwe energie.Ã?  Annemie ging tien keer Dirk terughalen en opwachten.Ã?  wat een atlete: ze was supersterk.Ã?  Eindelijk na 3 uur zagen we de lichtjes van de barrage en zagen dan rechts van ons al de zware helling waar we later zouden opmoeten na de CP;Ã?  Op de Cp was ik mentaal gekraakt en heet lange zittenÃ?  bleek nefast voor mijn moraal;Ã?  Dirk was ook een wrak.Ã?  wij beiden gaven op.Ã?  HildeÃ?  en Annemie vormden een nieuw team samen met Rob en Johan.Ã?  Zij vertrokken dan met 4 om de tocht tot een goed einde te brengen.Ã?  Dirk en ik werden begeleid naar de mobilhome waaar Dirk aals een blok in slaap viel op het bed en de eerste uurtjes niet meer zou wakker worden.Ã?  Theo, Leen en Rita vingen ons fantastisch op.Ã?  Niets was teveel om onze pijn te doen vergeten.Ã? Ã?  Hugo en Danny waren mee vertrokken met de bende om ze een 15 kilometer morele steun te geven.Ã?  Danny zijn auto stond aan de Barrage en Hugo zijn wagen in Eupen.

CP5 was het spaghettipunt en iedereen kwam daar nog goed binnen.Ã?  Ik gaf mijn spaghetti aan Hugo en Dirk zijn eten ging naar Danny.Ã?  dat hadden ze verdiend.Ã?  Hilde was herboren en had een ongelofelijke mentale kracht gevonden om tot het einde ondanks alle blaren de tocht uit te stappen.Ã?  Annemie ging precies pas haar eerste kilometers doen.

Op CP6 bleven ze niet lang en na een tasje tomatensoep gingen ze voor de laatste 11 km.

Ikzelf slaagde erin om even een dutje te doen in de camper.Ã?  danny en Hugo reden dan mee naar Eupen om daar de auto van Danny op te halen zodat deze laatste Hugo en mij zou kunnen afzetten aan Hugo zijn auto.Ã?  We namen ook afscheid van ons supportersteamÃ?  want ik zag het op dat moment niet zitten na mijn zwakke prestatie om naar de finish te gaan.Ã?  Het was Hilde en Annemie hun triomf en zij verdienden het om in de spotlichten te staan.Ã?  heb later de foto's gezien en ze stonden daar fantastisch te glunderen.Ã?  Ze beÃ?«indigen hun tocht om 9u40 's morgens.

Proficiat meiskens, wat een prestatie!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Heb de eerste dagen het zeer moeilijk gehad met mijn falen en vond dat ik het team in de steek gelaten had.Ã?  Dankzij opbeurende mailtjes van Hilde en Annemie kwam ik er terug bovenop en wil volgend jaar al revanche nemen.!!

Dirk heeft weer eens zijn grenzen verlegd en al zijn records gebroken.Ã?  En Dirk 75 km op dit terrein zijn er 150 op een aktiviawandeling waard.Ã?  Je was baanbrekend en hebt gegeven wat erin zat en nog meer!!!Ã? Ã?  Ook proficiat.

Dit is een zeer goede afsluiter van de blog en binnenkort op de reÃ?¼nie kunnen we nog veel napraten over onze exploten.Ã?  ik heb graag de blogs geschreven en zal dat volgend jaar als jullie nog meewillen opnieuw met veel plezier doen.Ã?  Natuurlijk blijf ik een beetje met een schuldgevoel zitten dat ik het niet gehaald heb maar volgend jaar beter.

Heil aan de Buddies en till soon

Frank

Reactie toevoegen

Beeld-CAPTCHA
Voer de tekens in die in de afbeelding worden weergegeven.