Het verhaal van Jos

Daar stonden we dan - Greet, Hilde, Paul en Jos âÂ?Â? zaterdagochtend 30 augustus om 7u, samen met 600 stappers te trappelen om aan onze tocht van 100 kilometer âÂ?Â? de Oxfam Trailwalker âÂ?Â? te beginnen. Het beloofde een schitterende dag te worden eens de zon de ochtendnevel zou verdrijven, maar ook en vooral een lange en vermoeiende dag.
We stonden daar âÂ?Â? vol adrenaline zou Paul zeggen âÂ?Â? maar ook met een klein hartje en toch wel schrik voor die lange mars van 100 kilometer.

Natuurlijk hadden we ons goed voorbereid. Paul had heel het traject ingeladen in zijn wandel GPS. We hadden alle vier de laatste maanden vele wandeltochten gemaakt en enkele honderden kilometers getraind. We waren twee keer met ons team op stap geweest, maar dan letterlijk. Ons supportersteam âÂ?Â? Frans en Peter het hele weekend; Pieter, Leen, Ann en Eddy vanaf de zaterdagnamiddag âÂ?Â? had alles zeer goed voorbereid en stond klaar om ons in de watten te leggen. We hadden alle vier voor goed schoeisels en aangepaste stapkledij gezorgd. Maar niemand had meer dan 50 kilometer op Ã?©Ã?©n dag gestapt en nu zouden we het dubbele moeten afleggenâÂ?¦

Om klokslag 7u klonk het startsein. Iedereen in beweging, nu was geen weg meer terug. âÂ?Â?Komaan, zei Paul, we moeten zorgen dat we bij het eerste controlepunt na 5 kilometer van voor zitten. Dan moeten we daar niet aanschuiven.âÂ? En hup, daar glipten we langs al die andere stappers. Vooraan zagen we de teams die van het verst kwamen : van het Verre Oosten en Amerika, maar ook van net over de grens, Duitsland. Daarachter zagen we mensen van alle leeftijden, allemaal gedreven om binnen de 30 uren de finish te bereiken.

Bij de eerste controlepost kregen we van Frans en Peter een heerlijke koffiekoek toegestopt. Nog geen 2 kilometer verder vonden Hilde en Jos dat 100 kilometer nog niet ver genoeg was en liepen samen met de rest van âÂ?Â?de voorhoede van de stappersâÂ?Â? een wegwijzer voorbij om dan gelukkig enkele honderden meters verder ingehaald te worden door Paul en Greet, die deze vergissing kwamen recht zetten. Daarom beslisten we bij elke sanitaire en andere tussenstop telkens op elkaar te wachten. De eerste twintig kilometer werd een heerlijke tocht door de bossen rond Eupen. De waterbevoorrading was prima georganiseerd âÂ?Â? dat zou zo de ganse tocht blijven.

Vlak voor de middag bereikten we het eerste grote tussenpunt. Peter en Frans hadden de picknicktafel al gedekt met pasta en de tuinzetels klaargezet. Met zoâÂ?Â?n supporters is 100 kilometer toch een makkie! We vergaten er zelfs bijna ons te laten registreren.

Na een korte rustpauze en de nodige stretch oefeningen trokken we naar het 43 kilometer punt. Hiervoor moesten we meer dan 300 meter stijgen, we stapten immers naar het hoogste punt van BelgiÃ?«, Signal de Botrange. Het weer werd steeds mooier, de omgeving weidser. We kwamen geen enkel huis tegen en met moeite Ã?©Ã?©n auto.

Om iets voor vier zaten Frans en Peter ons op te wachten met heerlijke soep en zorgde een live bandje met toffe muziek voor een leuke festivalsfeer. Daar zagen we ook de eerste afvallers met zeurende spieren en kapotte voeten.

Toen kwam het mooiste deel van onze tocht : kilometers langs het soms sompige natuurgebied van de Hoge Venen en een kort, geaccidenteerd maar schitterend stukje langs een beekje om met natte schoenen de overkant van de Venen te bereiken. Ondertussen hadden we ook al de kaap van de 50 kilometer overschreden! Om half acht âÂ?Â?s avonds moesten we onze supportersploeg uit het restaurant âÂ?Â?gsm-enâÂ?Â? omdat we een half uur vroeger dan verwacht het derde grote tussenpunt op 61 kilometer zouden bereiken. Daar kregen we van onze voltallige supporters heerlijke mozarella broodjes en natuurlijk een toffe ontvangst!

Opmerkelijk toch hoe we na elke tussenstop behoorlijk uitgerust en met de nodige energie terug konden vertrekken, deze keer de donkere nacht in op naar de 75 kilometer aan het stuwmeer van Gileppe. We maakten er een stevige avondwandeling van zonder Ã?©Ã?©n maal onze zaklantaarns te gebruiken. Dan pas merk je hoe snel je ogen zich aan de duisternis aanpassen. Na iets meer dan 2 uur zagen we het mooi verlichte terrein aan de Gileppe met de grote stenen leeuw en het restaurant in een toren 30 meter boven de grond.âÂ?Â? Net de Champs-ElysÃ?©esâÂ?, merkte Paul op.

Toen kwam het kortste maar achteraf bekeken het moeilijkste en venijnigste stukje naar het 82 kilometer punt, steil omhoog en omlaag langs smalle padjes door het donkere bos. Gelukkig hadden we de enthousiaste steun van Ann, Ã?©Ã?©n van onze supporters, die dit deel mee stapte. We spraken af om het laatste grote tussenpunt een lange rustpauze te nemen. Om iets voor Ã?©Ã?©n uur âÂ?Â?s nachts zagen we voor het eerst die dag meer dan 3 huizen. Het controlepunt was in een vrij groot gebouw, beneden met keuken en eetzaal waar we heerlijke spaghetti kregen, en boven met een heuse massageruimte, verzorging door een dokter en verpleegsters en âÂ?Â? daar keken we echt naar uit âÂ?Â? een 30tal veldbedjes om een paar uiltjes te vangen. Onze supporters kregen de opdracht om ons na een vol uur âÂ?Â?bed liggenâÂ?Â? terug wakker te maken.

Om kwart voor drie vertrokken we voor de laatste achttien kilometer. Als je op een zondagnamiddag gaat wandelen, vind je 18 kilometer al een hele tocht. Na die meer dan 80 kilometer die dag leken de laatste 18 wel een niemendalletje. Of hoe zoâÂ?Â?n tocht je perspectief helemaal verandert. We konden nog enkele uren genieten van de schitterende sterrenhemel. De Grote Beer liep nagenoeg de hele nacht met ons mee. Bij het eerste ochtendgloren bereikten we het meer van Eupen. Nog enkele kilometer en we zouden verwelkomd worden door een vriendelijk meisje, die onze aankomst aan de âÂ?Â?professionele verwelkomer van OxfamâÂ?Â? aankondigde. Om 6u11 precies kreeg de Wereldwinkel van Lint een warme ontvangst van onze schitterende supporters. Van de organisatie kregen we de Oxfamtrailwalker 2008 medaille en van Pieter een heerlijk glas Wereldwinkel Champagne.

100 kilometer stappen lijkt misschien zot. Als steun voor een goed doel zoals Oxfam International en met de steun van onze supporters is zoâÂ?Â?n uitdaging nog zo gek niet.
Komaan, Lint, volgend jaar doen we terug mee. Of is dit nog een late adrenaline opstoot?

Jos

Reactie toevoegen

Beeld-CAPTCHA
Voer de tekens in die in de afbeelding worden weergegeven.